5 Years Anniversary PSU.WIT

5 Years Anniversary PSU.WIT

January 29, 2010 9:17 pm 4 comments

วันที่ 26 มกราคม พ.ศ. 2553 ที่ผ่านมาเป็นวันเกิดโรงเรียนเราเอง
ที่สำคัญคือเป็นปีที่ครบครึ่งทศวรรษ คือ 5 ปีนั่นเอง (ห่าจริงๆ)
บางคนอาจจะเคยเห็นแล้ว อัลบั้มถ่ายภาพหัวข้อ 5 ปีมอ.ว. >> จิ้มสิแจ้ <<
มีเกริ่นบ้างในเอนทรี่ที่แล้วว่ามีงานสายชั้นอะไรเงี้ย (ข้อ 4. ที่บ่นเรื่องงานกลุ่ม อิอิ)

วันนี้เอารูปงานมาโชว์น่ะ เป็นงานกาล่าดินเนอร์ตอนกลางคืน
(มีทำบุญ สวดมนต์ในช่วงเช้า พอเที่ยงก็กลับบ้าน แล้วตอนเย็นไปร่วมงาน)
ค่าบัตรสำหรับนร. 200 บาท ผู้ปกครอง 500 บาท

ตอนแรกคุยกันเพื่อนว่างานคงไม่เท่าไหร่มั้ง สงสัยคงจะแป้กเหมือนงานก่อนๆอะไรประมาณนี้
ผลปรากฏเป็นยังไงไปดูกันเลย

คำเตือน: รูปเยอะโหดๆ+คุณภาพต่ำ – - ถ่ายงานสดครั้งแรก+มิได้แต่งรูปใดๆทั้งสิ้น

5 ปีมอ.ว.

ไปถึงงาน(ที่หอประชุมนานาชาติข้างรร.)เวลา 6 โมง
เห็นแล้วทึ่ง คนเยอะจริงๆนะ


รูปภาพบรรดาหน้างาน มีโต๊ะลงทะเบียน บัตรไปแลกคูปองอาหาร (=  =)

ไปดูคอสตูมของเพิ่ลๆกันค่ะ


กริ๊ด…นี่ตรูไปผิดงานม้ายยย o[]O นี่มางานพร็อมหรือว่ากระไร!?


เฉลยคือ พวกที่ใส่เว่อร์ต้องแสดงบนเวทีนะจ่ะ มีแต่งเสื้อยืดกางเกงยีนกันถมเถ
(อิคนถ่ายกะจะลากแตะมาเลย แต่โดนแบน >.<)
*โปรดสังเกตลีลาการถ่ายภาพของรูปมุมล่างขวา ฮี่ๆ

ต่อด้วยคอสตูมการแสดงน่ะคร่ะ นี่แค่บางส่วนจริงๆ

ตามไปดูภาพเบื้องหลังเวทีกัน!
(อาศัยฐานะช่างภาพ(ที่แต่งตั้งเอง)เข้าไปน่ะ ครุคริ)


ค้นพบว่าทุกคนมีปฏิกิริยาตอบสนองต่อกล้องถ่ายรูปได้รวดเร็วมาก – -”
(เครียดสุดอีตอนเห็นพวกใส่สูทนั่งกินข้าวนี่แหละโว้ย เสียหมดๆ)

จบการอรัมภบท พาไปดูการแสดงเปิดงานค่า


กำลังจะเข้าไปในฮอล์ ด้านหน้ามีนักดนตรีเด็กเล่น แล้วงานนี้ก็เป็นแหล่งซ่องสุมช่างภาพเยอะเลยแหละ

ภาพงานเปิด (คุณภาพรูปแย่สุดลูกหูลูกตีนเลยจ๊า~)

จากตอนแรกคิดว่า งานนี้มันจะมีอะไรมั้ยวะ =  =
รู้สึกเว่อร์ใช้ได้เลย ^^

(การอัพรูปทำไมมันเหนื่อยเช่นนี้ T T)

ต่อด้วยการแสดงของนักเรียนชั้นต่างๆ แต่ละการแสดงก็จะมีชุดย่อยๆอีก
เริ่มที่การแสดงชั้นม.1 รวมหลายๆชาติเข้าด้วยกัน
มีไทย จีน เกาหลี อังกฤษ น่ะจ้า


ม.1 แสดงได้น่ารักม๊วกกกก เอาเด็กๆมาเต้น สวยไม่สวยไม่รู้ แต่น่าเอ็นดูน่ะ
(เอ๊ะ นี่ตรูก็รักเด็กหรือนี่…อ๊าก)

ข้ามมาการแสดงของม.4 (เฮ้ย – -?)
เป็นการร้องเพลงประสานเสียงเพลงพระราชนิพนธ์
มีหลายชุดอีกเหมือนกันน่ะ


รูปที่คุณภาพพอดูได้เดี๋ยวจะไปอัพลงมัลติพลายอีกทีนะ ^^

ย้อนมาที่การแสดงม.3 แฟนซีมากๆ
และขอบอกว่ายิ่งดึกยิ่งมันส์นะจ้ะะะะะ

แสงสีสวยสวยอยู่หรอกนะ แต่ที่เค้าซุ่มถ่ายรูปมันแยงตาเต็มๆ T T
แถมด้านหน้าก็เต็มจริงๆ ย้ำว่างานยิ่งดึกยิ่งสนุก!

ถึงคิวของม.5 สนุกไส้แตกเลยแหละ!
แล้วก็ถ่ายรูปยากมากๆ เพราะดิ้นกันเร็ว จับภาพไม่ทัน 55

พอถึงการแสดงม.6 ปรากฏว่าเมมโมรี่ 4gb ของเราหมด – -”
ซึ่งถือว่าเป็นเรื่องน่าช็อกโลกสำหรับเรา เพราะไม่เคยถ่ายจนเมมเต็มในเวลาแค่ไม่กี่ชั่วโมง แอร๊ก

การแสดงหลังๆคือถ่ายได้น้อยมาก ต้องคอยลบรูปไร้สาระหน้าๆออก กร๊าก

งานนี้แม้แต่แม่บ้านก็แสดง (ครั้งแรกแหละ) ขนาดผู้ปกครองก็เอากะเค้าด้วย!
มาเต้นเพลงหมาแพนดี้ ฮี่ๆ

ประมาณใกล้ 5 ทุ่มก็งานจบ
ถ่ายนู่นนี่อีกนิดหน่อย แล้วก็กลับบ้าน

จบ.

ป.ล. ห้วนๆอย่างนี้แหละ 555

ป.ล.2 งานสนุกจริงๆ อลังการสุดๆ (เมื่อเทียบกับงานอื่นนะ)

ป.ล.3 อาหารอร่อยดี แต่ไม่ค่อยได้กินเพราะมัวแต่ถ่ายรูป

  • เจ๊

    เจ๋งสาดดดดดด ไฟงานสวยดีอะ
    อยากให้ โรงเรียนมีงี้มั่ง

    อยากดูรูปใหญ่ อัพลงมัลติพลายซะ

  • http://stolenmysoul.net น้องจั๊บ

    โอ้ยยยยยยย แค่นี้ก็ไม่ไหวแล้ว เพลียจะแย่
    กว่าจะย่อ รวม อัพ โอ้ยยยย T T

    เจ๊ใจร้าย

  • แกนดาล์ฟ

    ถ่ายรูป ถ้าไม่ซีเรียสก็ไม่ซีเรียสนะ
    แต่บางคนก็ซีเรียส อยากเก่ง อยากให้รูปออกมาดี
    ซึ่งนอกจากฝีมือต้องดีแล้ว การถ่ายรูปพี่ว่าสำคัญที่จังหวะกับมุมเลยแหล่ะ

    พี่ก็ชอบนะ ถ่ายธรรมชาติ แต่โดยรวมแล้วพี่ชอบถ่ายอะไรที่ไม่มีคน หรือมีคน แต่เค้าไม่ได้จ้องกล้องเราอยู่มากกว่า
    พวกแนว Street, Life หรือ Landscape ไปเลย (แต่ฝีมือก็ยังหอยหลอดอยู่)

    จริงอย่างที่ว่า ถ้าเราไม่พยายามจะฉีกตัวเองจากสิ่งเดิมๆ ก็พัฒนายากนะ
    แต่ก็ไม่จริงเสมอไปหรอก การทำสิ่งที่ตัวเองพอใจ ย่ำอยู่กับที่ พี่ว่าทำให้เราเชี่ยวชาญ ช่ำชองสิ่งที่เราเป็นอยู่มากกว่า
    ดีเสียอีก ที่บางครั้งไม่ต้องไปกลุ้มใจกับการฝืนตัวเองให้ได้อย่างที่ต้องการ

    ไม่ใช่ว่าทุกคนจะถ่ายรูปได้ดี บางรูปก็ฟลุคออกมาก็ได้ บางทีฝึกฝนเป็นปีก็ยังไม่ค่อยไปไหน
    แต่บางคนมีเซ้นซ์ แป๊ปเดียวเค้าก็เก่ง มีผลงานดีๆกันแล้ว

    แต่บางคนก็ต้องพยายามเก่ง เพราะจำเป็นต้องประกอบอาชีพ อะไรแบบนี้เป็นต้น
    ไม่เหมือนพวกเรา ที่มองว่ามันเป็นงานอดิเรก ถ่ายมันส์ๆ แต่งรูปแนวๆ เมิงจะเอาอะไรกะกรู๊ววว

    เห็นทวีตเมื่อหลายวันก่อนแล้วล่ะ ที่เจอสิงห์(ไม่รู้สิงห์สนามจริง หรือสิงห์ทฤษฎี) คอมเม้นต์ซะ อ่านแล้วปวดหัว
    อ่านแล้วก็เออ…เจ้าของรูปเค้าต้องการคอมเม้นต์แบบนั้นแน่หรอวะ เข้าใจยากชิบหาย จะวิชาการอะไรมากมาย (ตูเรียนมายังไม่ได้เอาไปใช้เลย)

    ทุกอย่างอ่ะ ถ้ามองว่าซีเรียสมันก็ซีเรียสนะ มันไม่ผิดที่เราจะแสวงหาความเก่งกาจ
    แต่บางที ทำมากๆ พยายามมากๆมันก็เหนื่อยเนอะ สู้มีความสุขแบบนี้ เท่าที่มีไปก่อนดีกว่า บางทีมันอาจจะเก่งไปเอง(มั้ง 555)

    อะไรคือเก่งว่ะ สำหรับถ่ายรูป พี่ยังนิยามไม่ได้เลย
    หรือดูจากปริมาณภาพที่ใช้ได้เทียบกับใช้ไม่ได้มั้ง พี่ว่าคนที่เค้าเซียนๆกัน มีความสามารถสูงก็ต้องมีรูปเสียอยู่ดีล่ะวะ

    เรื่องแบบนี้ ที่มันเป็นศิลปะมากๆอ่ะนะ พี่เคยพยายามเก่งให้เหมือนคนอื่นๆเค้า
    คิดว่ายิ่งเราอยู่กับสิ่งไหนนานๆก็คงจะมีฝีมือแกร่งกล้าขึ้น แต่ไปๆมาๆ คนที่เด็กกว่าพี่ คนที่อยู่กับสิ่งนั้นๆมาน้อยปีกว่า ยังเก่งกว่าได้เลย
    มันคงขึ้นอยู่กับอะไรหลายๆอย่าง พอเห็นแบบไหนก็ได้แต่ปลง…เออ ตูจะไปแข่งกับคนอื่นทำไมวะ
    สู้มีความสุขกับตัวเองดีกว่า เป็นแบบนี้ล่ะ ศึกษาไปเรื่อยๆ ช้าๆได้พร้าเล่มงาม(มาเฉาะกบาล 5555)

    ปล. แสรด นี่เม้นท์ยาวสุดเท่าที่เคยเม้นต์เลยมั้งเนี่ย

  • http://stolenmysoul.net GUAYJUB

    ยาวเป็นประวัติกาลเลยนะเนี่ย 555

    ไม่รู้จะเพิ่มเสริมตรงไหน เพราะว่าพูดแทนเราหมดแล้วนี่ เห็นด้วยตรงการนิยามเนี่ยแหละ อะไรคือสวย เซียน เจ๋ง แต่ละคนก็นิยามศัพท์เฉพาะไม่เหมือนกัน เพราะฉะนั้น เรื่องไรตรูจะแคร์ = =