(ไม่เกี่ยวอะไรกับหนังสือของเทพ Joe Mcnelly นะจ้ะ)
เรื่องมันมีอยู่ว่า
คือเราลืมไปแล้วว่าทำไมถึงตัดสินใจซื้อ Canon 450D ทั้งที่ตอนนั้นฝีมือการถ่ายภาพติดลบ เริ่มถ่ายภาพจริงๆตอนเห็นเจ๊พิมพ์ถ่ายหรอก เห็นแล้วมันคันไม้คันมือ แล้วก็น่าสนุกดี ปรากฏว่าติดใจหนัก
ทั้งที่อยู่แค่ม.3 แต่สะเออะจะซื้อกล้องสองหมื่นกว่า เหมือนเป็นบ้าเพราะยอมถอนเงินเก็บทั้งธนาคารเพื่อซื้อเจ้าก้อนดำๆนี่ ในสายตาคนอื่นก็คงจะมองว่าเราเป็นเด็กบ้านรวยรึไงวะ ซื้อกล้องแพงๆแต่ใช้เป็นรึเปล่าไม่รู้ (เจ็บใจตอนไปซื้อฮูดครั้งนึง โดนพี่คนขายถามว่าที่ซื้อน่ะรู้รึเปล่าว่าฮูดมีไว้ทำไร ไอ้เราก็อึ้ง ตอบไม่ถูกเลย อารมณ์ตอนนั้นเหมือนกับโดนดูถูก เหอะๆ)
หลังจากนั้นก็เรียกตัวเองว่าคนชอบถ่ายรูป
ทว่า
ตั้งแต่ขึ้นม.ปลาย โดยเฉพาะม.5 อารมณ์บ้าถ่ายรูปดรอปจนตัวเองชักจะกลัว เพราะงานเยอะมากกกกกเลยทำให้แตะกล้องน้อยลง ไม่เห่อเหมือนเดิม รู้สึกเฉยๆจนเคยคิดว่าไอตอนที่เราบอกบ้ากล้องนี่คงจะเป็นแค่อารมณ์ชั่ววูบรึเปล่า นึกเสียใจขึ้นมาว่าหรือเราจะเป็นแค่เด็กที่สะเออะใช้ของแพง
ที่สำคัญ…ฝีมือโคดย่ำอยู่กับที่ คนอื่นที่เริ่มต้นพร้อมเราเค้ากลายเป็นโปรไปแล้ว เราเลยยิ่งหมดอารมณ์ถ่ายรูป
แต่
เมื่อไม่นานมานี้…พึ่งได้ถ่ายรูปแบบเป็นเรื่องเป็นราวครั้งแรกหลังจากถ่ายแบบกระปริดประปรอยมานาน ถ่ายพอร์ตเทรตเพื่อนที่รร.เพราะจะลองเลนส์ใหม่ที่พึ่งไปสอยมา (น้ำตาร่วง T T)
ตอนแรกกะถ่ายเล่นๆ ทำไปทำมากินเวลาไปหลายชั่วโมงซะงั้น ถ่ายจนลืมเวลากลับบ้าน
ทันใดนั้นมันเหมือนกับว่าอารมณ์เก่าๆทะลักกลับเข้ามา อาจจะฟังดูเว่อร์ แต่เรารู้สึกมีความสุขมาก รู้สึกเลยว่ากูคิดถึงมึงนะอีหนอน อีเสียงชัตเตอร์แรดๆแปร๊ดๆ คิดถึงช่วงเวลาที่ใช้ความคิดอย่างหนักเพื่อหามุมเก๋ๆ คิดถึงอารมณ์กริ๊ดกร๊าดเวลารูปมันบังเอิญออกมาสวย นั่งดูรูปแล้วยิ้มเล็กยิ้มน้อย สรรเสริญตัวเองว่าเจ๋งว่ะ ทั้งที่คนอื่นมองก็เฉยๆ (มรึงบร้ามากฮะ)
เวลานั่งดูรูปสวยๆของคนอื่นก็เคยนึกอิจฉานะ ทำไมเก่งจังวะ มุมนี้คิดได้ไง ทำไมตรูกาก …แต่ก็สงสัยอยู่เหมือนกันว่าถ้าสมมติวันนึงเราเทพขึ้นมา ไออารมณ์กริ๊ดกร๊าดตอนรูปออกมาสวย(ซึ่งมีนานๆที)มันจะมากเหมือนเดิมมั้ย เพราะโดยส่วนตัวชอบอารมณ์ตอนนั้นมาก ภูมิใจในตัวเองมาก เห็นแล้วอยากโชว์ อยากประจานให้ทั้งโลกเห็น
สรุปก็ยังเรียกตัวเองว่าคนชอบถ่ายรูปเหมือนเดิม แต่อาจจะไม่ใช่ทุกเวลา เพราะบางช่วงเราก็ไม่อยากจะหยิบมันขึ้นมาถ้าไม่มีอารมณ์จริงๆ
สุดท้ายแล้วจริงๆ …ดีใจมากที่มีไอหนอนเป็นเพื่อน เรารู้สึกเหมือนมันเป็นเพื่อนจริงๆ เพราะเวลาที่ต้องไปงานไหนคนเดียว เวลาที่ต้องไปที่ที่มีแต่คนไม่รู้จัก แต่อย่างน้อยก็มีเพื่อนอันนึงที่อยู่ในมือเรา นังหนอนเนี่ยแหละ 555 ได้ซ่อนใบหน้าข้างหลังมัน มองโลกผ่านกระบอกเลนส์แสนแพง มีความสุขว่ะ
ป.ล. นี่กรุเพ้อรายเนี่ย – -;;
