(บล็อคฉัน…..บล็อคของฉันจริงๆใช่มั้ยเนี่ย คิดถึงเหลือเกินนนนนนน T T มาให้กอดทีนึง จูบด้วยๆ ฮ่าๆๆๆ)
หายไปอย่างเนิ่นนาน…คิดถึงอย่างมากกับช่วงเวลาแบบนี้ อยู่กับบล็อก เปิดเพลงแบบเบสกระหึ่มๆ หยุดทำทุกอย่างยกเว้นคิดเรื่องตัวเอง 
ให้ตายสิ…กี่เดือนแล้ววะเนี่ยที่ต้องจากมันไป – -?
อัพเดตสถานะ
ธันวา 54 : เป็นเด็กเอน + เหนื่อย + เมา + เครียด + ท้อ อยู่ในเลเวล 3/5 ไม่ถึงกับสิ้นหวังจะฆ่าตัวตาย = = ไม่ได้ไฟลุกมาก …กำลังนิ่งๆ เนิบๆ พยายามทรงตัวอยู่ กระโตกกระตากมากเดี๋ยวไก่จะตื่น (อะไรของมันวะ – -)
3 คำสั้นๆคือ ยัง-สู้-ไหว! (เว่ย!)
ตอนนี้อะไรๆก็เหมือนยังขมวดปมไว้ อันดับแรกคือเอนท์ตรงมอ. ที่สอบไปตั้งแต่ 12-13 พฤศจิ 54 และพึ่งประกาศคะแนน (หมายเหตุ: เอนตรงมอ.ตั้งแต่เด็กแอด54 เปลี่ยนระบบโดยประกาศคะแนนก่อนแล้วค่อยเลือกคณะ, จากแต่ก่อนเลือกคณะตั้งแต่ก่อนสอบ)
(วันที่ 25 พฤศจิตอนเย็นๆถ้ายังจำกันได้ เราทวีตไว้ว่า : https://twitter.com/#!/guayjub/status/140004002933899265 )
ช่วงอาทิตย์นี้เองที่มันเปิดให้เลือกคณะ และกำลังจะหมดเขตวันพรุ่งนี้แหละ ส่วนเราก็เลือกไปแล้วเ่ือไม่น๊านไม่นานมานี่เอง เป็นการตัดปมอีกปมนึงแบบฉึบเดียวขาดสองท่อนเลย
ปมที่ว่าคือ “เรียนหมอ”
ย้อนกลับไปประมาณ 3-4 เดือนก่อนสอบเอนตรงมอ. สารภาพจริงจังว่าฟิตเข้าหมอมอ.มาก ตอนนั้นอยากเข้าแบบไม่อิงกระแส ทั้งที่เคยประกาศกร้าวอย่างแน่วแน่ว่ากรุนี่เองไม่เข้าหมอ! เรียนทำม้ายยยย เหนื่อย! สุดท้ายก็กลืนน้ำลายตัวเอง มองมือตัวเองแล้วแบบ มือข้างนี้อาจจะช่วยคนได้จริงๆนะเว่ย แสรสสสส นางเอกสุดเท้า *หัวเราะดังๆ*
แต่รู้ตัวอย่างหนึ่งว่า, สำหรับเส้นทางหมอ, เราไม่ได้จริงจังมุ่งมั่นแบบโคตรๆ คือสามวันดีสี่วันลังเล จากใจจริงแล้วอยากบอกว่าชอบนะอาชีพนี้ รู้ทั้งรู้ว่าต้องเจออะไรบ้าง(เคยเข้าค่ายเพาะกล้าของหมอมอ. + หาข้อมูล+ลุงเป็นหมอ) แต่คิดแบบหลงตัวเองว่าเวลาเราจะทำอะไรซักอย่างมันก็ต้องทำได้สิวะ เรียนมาตั้ง 6 ปี สู้ต่ออีก 6 ปี(เอิ่ม…ใช้ทุนอีก – -)จบไปจะได้เป็นหมอที่อาร์ตบรรลัยไงล่ะวะ เอิ๊ก
แต่สุดท้ายก็เหมือนเดินเป็นวงกลม กลับมาตรงจุดที่เคยเดิน เคยผ่านซ้ำๆ ได้ยินคำถามที่เคยถามตัวเองบ่อยๆ
“แกคิดว่าแกเป็นใคร?”
