Archive for May, 2010

มึน

มึน

กำลังมึนกับชีวิต

1. โครงงานวิทย์ไม่ผ่านซักที ส่งหัวข้อไป 4-5 หัวข้อ ไม่ผ่านเลยบ๊ะเอ้ย ส่วนใหญ่ที่ไม่ผ่านคือไม่มีความเป็นไปได้ที่จะทำ (หรือก็มีน้อยมาก) – -

2. งืดดดดดดเลย

3. การบ้านชักจะน้อย

4. แต่แทนที่ด้วยโปรเจ็คเบิ้มๆ T T

5. ตั้งแต่ขึ้นม.5 ชอบเรียนฟิสิกส์ขึ้นมากกกกกก ไม่ได้หมายความว่าเรียนดีขึ้นนะ คือชอบครูที่สอนอ่ะ สอนเร็วเว่อร์แต่จับประเด็นได้เข้าใจดี แถมสอบท้ายคาบทุกคาบ เลยรู้สึกกระตือรือร้นขึ้นมาก

6. ไอที่สอบท้ายคาบ สอบที 10 กว่าข้อ ครั้งละ 1% …และเงื่อนไขคือต้องถูกหมดทุกข้อถึงจะได้ 1% ถ้าผิดแม้แต่จุดเดียวคือ 0 ค่าาาาา

7. ชะ… 1% จิ๊บๆ นิดๆหน่อยๆ

8. แต่แม่งสอบทุกคาบ หายไปหลายแสนแล้ว ณ ตอนนี้ T T

9. กำลังพยายามทำงานกราฟิก ทำตั้งแต่เปิดเทอม ตอนนี้ยังไม่เสร็จเลย คือเข้าใจอารมณ์มั้ย…กลับบ้านเหนื่อยๆ (ตอนเย็นมีประชุมสี+ประชุมงานห้องไรเงี้ย) แล้วต้องพยายามทำการบ้าน พยายามอ่านหนังสือ กว่าจะได้เปิดคอมทำกราฟิกคือดึกแล้ว…และมันตื้อตันมาก

10. เบลอไปเลยจ่ะ

May 28, 2010 3 comments Read More
It starts with a ‘Give’

It starts with a ‘Give’

เปิดเทอมแล้ว

วงล้อชีวิตที่หยุดไป 2 เดือนเริ่มหมุนอีกครั้ง ทุกอย่างเหมือนเดิม เข้าแถวเหมือนเดิม ห้องเรียนห้องเดิม เพื่อนคนเดิมๆ อาหารเหมือนเดิม ความรู้สึก…เหมือนเดิม ณ จุดนี้กลัวตัวเองลึกๆ เพราะมันเฉยเมยมาก 555 ไม่ได้ดีใจอะไรมากมาย ไม่ได้เซ็ง ไม่เบื่อ ไม่เศร้า แต่ ‘เฉย’   …น่ากลัวว่าเซ็งซะอีก เพราะที่เป็นอยู่นี่เหมือนไร้อารมณ์ด้วยซ้ำ เอิ๊ก

ปีนี้มีเป้าหมายในการเรียนแล้วในใจ ตั้งเป้าว่ายังไงก็ต้องเรียน ‘แบบมีความสุข’ ให้ได้ คิดว่าพอได้แล้วมั้งกับการเรียนแบบหวาดระแวง กลัวตัวเองเป็นอย่างนั้น อย่างนี้ กลัวคนแซงหน้า หรือเรียนเหมือนแข่งโอลิมปิก จนลืมไปเลยว่ากูเรียนทำไม

พอเห็นประเทศไทยในตอนนี้ อารมณ์เบื่อเรียนลดฮวบลงไปเยอะเลย อาจจะเหมือนพูดสร้างภาพ แต่เราอยากเรียน เราอยากมีความรู้ รู้อะไรก็ได้ที่ช่วยประเทศได้ ไม่ต้องตกเป็นเบี้ยล่าง หรือเป็นแค่ตัวหมากเลวๆ ยิ่งดูข่าว ดูคนวิ่งชูมืออย่างดีอกดีใจที่ประเทศพัง ก็ยิ่งอยากเรียน อยากให้คนอื่นเรียนด้วย อยากให้คนที่ไม่มีโอกาสเรียนได้เรียนด้วย เรียนกันให้หมดทั้งประเทศนะ เรียนกันแบบมีความสุข มีสติ อย่าทำเหมือนมันเป็นสงครามอะไรซักอย่างเลยเนอะ

อุ้ย…เพ้อไรยะ

บางทีมันก็จริงนะ มันอยู่ที่เรากับการเลือกมุมมองที่จะมอง เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นทั้งหมดเป็นอะไรที่เลวร้ายจนไม่อยากจะเปิดทีวี แต่หลังจากอ่านบล็อก อ่านกระทู้ไปเยอะ …มันก็ไม่แย่ซะทีเดียว เพราะมันทำให้เรารู้สึกสุดๆเลยว่าคนไทยน่ารักมาก ประทับใจอย่างร้ายแรงกับ “เอนทรี่นี้” และ “กระู้ทู้นี้” กำลังอ่านอยู่พอดี ปรากฏว่าอารมณ์เกรียนๆหายเป็นปลิดทิ้งเลย อะไรหนักๆก็แบบทิ้งเหอะ

เชื่อว่าอะไรที่มันพัง มันเสีย เป็นหน้าที่ของคนรุ่นใหม่ที่จะซ่อมมัน

อาจจะใช้เวลานิดนึง…เอ่อ จริงๆก็อย่างมากเลยแหละ

ทำไมไม่รู้แต่ตอนนี้รู้สึกดีมาก ^^

May 20, 2010 2 comments Read More