มากริ๊ดว่าตอนนี้กำลังฟังซาวด์แทร็กนารูโตะอย่างจริงจัง จึงได้ซึ้งว่าเพราะว่ะ! ตัวอย่างข้างบนเป็นต้น โหลดเก็บไำว้ตรึม ประทับใจเพลงแนวเศร้าเป็นพิเศษ ช่วงที่อ่านสปอยถึงตอนความจริงเรื่องอิทาจิเปิดเผย เปิด ‘Sadness and Sorrow’ ไปด้วยถึงกับน้ำตาร่วงเลยทีเดียว อารมณ์ตอนนั้นเป็นอย่างนี้และอย่างนี้ โอ้ย มรึงบ้าเหอะ ครั้งแรกที่ร้องไห้เพราะการ์ตูน (เอ่อ ไม่นับการ์ตูนที่มันแนวเศร้าอยู่แล้วนะ) หรืออย่างชื่อเอนทรี่วันนี้ ‘Long Kiss Goodbye’ ก็เป็นเพลงประกอบนารูโตะ กำลังฟังอยู่พอดีเอามาตั้งชื่อเอนทรี่ด้วยซะเลย
จับฉ่ายเรื่องอื่นบ้าง:
ช่วงนี้อ่านหนังสือเยอะมาก อารมณ์หนอนหนังสือกลับมาแบบทะลัก พึ่งได้ซื้อหนังสือของวิชัยมาค่า
แบบว่าเสื่อมไตอ่ะค่ะ แต่ได้อารมณ์หรอยๆบวกเผ็ดๆ พึ่งได้เคยมองอาชีพโรงแรมจริงจังหลังจากอ่านสองเรื่องนี้แหละค่ะ อ่านไปยิ้มไป แต่ตอนจ่ายเงินนี่โดนพี่กระแหนะหระแหนว่า “ซื้ออีกแล้วหนังสือแบบนี้ ไร้สาระ”
โอยยยยยย ของขึ้น คุณพี่ขา… แล้วหนังสือที่คุณพี่ซื้อละค๊า เดอะบอยกิมจิ เกาลี๋สตาร์ อะไรนั่นน่ะ เล่มนึงกระดวกเงินไป 60-70 บาท อ่านแล้วโคดจะได้สาระเลย มิน่าถึงตามซื้อมาเป็นปี คุณน้องขอโทษค๊าที่อ่านแต่หนังสือไร้สาระจนได้เกรด 4 อ่ะเค๊อะ (เห้ย วกมาชมตัวเองได้ไงวะอีบ้า – -) เอาเป็นว่าหนังสือนี่ก็เงินอิชั้นซื้อเอง โดนสบประมาทอย่างนั้นเลยซัดไปเต็มดอก
พูดถึงหนังสือแล้ว…ไม่รู้คนอื่นเป็นมั้ย แต่เราเป็นคนประเภทเวลาไปห้าง ที่ๆเดียวที่ชอบไปขลุกคือร้านหนังสือ (นอกจากร้านอาหารน่ะ) คือพ่อแม่พี่น้องไปช้อปปิ้งเถอะ ทิ้งหนูไว้ที่ร้านหนังสือ นานๆเลยยิ่งดี และจะรำคาญเป็นพิเศษเมื่อมีครอบครัวยืนเร่งอยู่หน้าร้าน = = คือหนังสือเป็นหนึ่งในไม่กี่สิ่งที่ยอมลงทุนแบบควักแบ้งค์พันกี่ใบก็ได้จ่ายๆไปเห๊อะ ยังไงก็เอากลับมาอ่านได้เรื่อยๆตลอดชีวิตอยู่แล้ว
ทีนี้…เรื่องมันมีอยู่ว่าพออ่านหนังสือเม้าท์โรงแรมเสร็จ ก็เกิดอารมณ์อยากอ่านหนังสือเล่มนึงขึ้นมาทันที ทายไม่ถูกหรอกเค่อะเพราะมันคือ…ฟ้าจรดทราย
ไปๆมาๆชักกลัวเร้นจ์อารมณ์ตัวเอง ทำไมมันเปลี่ยนแนวได้พลิกโลกพลิกแผ่นดินขนาดนี้วะ หนังสือเล่มนี้ดองในบ้านนานแล้ว มีเราเนี่ยแหละพึ่งเคยอ่านครั้งแรก ปรากฏว่าอ่านแล้วร้อนระเบิด ยิ่งช่วงมิเชลล์เกือบจะสิ้นชีพกลางทะเลทราย รู้สึกเลยว่าคอมันแห้งหนืดจนต้องหยิบน้ำมาซด …อ่านแล้วชอบชารีฟมาก! พระเอกไรเนี่ยทำได้ทุกอย่าง ทหาร, แพทย์, พ่อค้า, นักการทูต ชอบชื่อ ชอบที่มีทั้งความเถื่อนและความสุภาพได้ในคนๆเดียว (เฮ้อ อ่านแล้วไม่ค่อยชอบมิเชลล์นิดๆแฮะ…อย่างเราสงสัยจะเป็นนางร้าย) อ่านไปท้ายๆยิ่งเห็นความจงรักภักดีต่อกษัตริย์และประเทศของชารีฟ แล้วทันใดนั้นก็นึกถึงแจ็ค บาวเออร์!! เหมือนกันมาก ยอมทำทุกอย่างได้เพื่อประเทศ ตายก็ยอม แถมยังสมถะ ไม่ชอบตำแหน่งหรือการตอบแทนอะไรด้วย
อ่านแล้วอารมณ์โรแมนติกมันสูบฉีดเข้าเส้นเลือด! เลยนึกถึงหนังสืออีกเรื่องที่อ่านแล้วอ่านอีกหลายรอบ ดั่งดวงหฤทัย ของ ลักษณวดี
เรื่องนี้ประทับใจอะไรหลายๆอย่าง ชอบทั้งเจ้าหลวงแห่งกาสิกและทรรศิกาเลยแหละ วางโครงเรื่องได้มีเงื่อนงำ มีปัญหาการเมืองที่น่าสนใจดี แถมฉาก ภูมิประเทศแค่อ่านก็สวยแล้ว! ชอบที่สุดของที่สุดคือเจ้าหลวงเลย (เพ้ออีกหนึ่งตลบ) สำหรับเราให้ความรู้สึกคล้ายๆกับชารีฟ คือนึกจะเถื่อนก็เถื่อน กวนตีน แล้วก็เป็นทหารที่ดี แถมฉลาดด้วย
เพื่อนเคยถามว่าทำไมอ่านแต่หนังสือแบบนี้วะ พูดก็พูดเถอะว่าเราไม่สามารถกลับไปอ่านนิยายแจ่มใส หรือแม้แต่ความรู้สึกดีที่เรียกว่ารักอะไรนั่น หนังสือแนวนี้เป็นอะไรที่อ่านจบแล้วกลิ่นก็ยังติดอยู่นาน มันจะรู้สึกเลยว่าอารมณ์มันยังคุกรุ่นข้างใน ยิ่งเวลานึกถึงพระเอก โอ้ย เพ้อตล๊อด
ยิ่งช่วงที่อ่านคู่กรรม โหยยยยยย เสียผู้เสียคนหมดเลย อารมณ์แบบ…ลอยๆ ไม่รู้ว่ากุเป็นใคร รู้แต่พ่อดอกมะลิตายกุอยากตายตาม ค้างอย่างนั้นเป็นอาทิตย์ (อันนี้จริง ไม่ได้เปรียบเล่นๆ)
สรุป ข้อเสียของมันทำให้ฟุ้งซ่านสุดกู่ ยิ่งอ่านยิ่งติดวางไม่ลง ยิ่งรสวรรณศิลป์ทั้งหลายสูดๆดมๆเข้าไปจนอร่อย (งงกับอีวรรณศิลป์ตัวเองเนี่ยแหละ – -) แต่ละเรื่องโรแมนติกสุดๆ ทำเอาสาวแตกเลยแหละ
ไหนๆก็พูดเรื่องหนังสือแล้ว มีอีกสองเล่มที่พึ่งซื้อแต่ยังไม่ได้อ่าน:
ฝนกล้วยให้เป็นเข็ม ตอนแรกงงชื่อเรื่อง พออ่านคำนำแล้วถึงบางอ้อ พอพลิกๆอ่านคร่าวๆที่ร้านหนังสือ ทันใดนั้นก็รู้สึกเหมือนถูกตีหัว เลยต้องซื้อมาเนี่ยแหละ รวมคำถาม “กล้วยๆ” แต่ไม่รู้ทำไมถามตัวเองบางทีก็ตอบไม่ได้ กลายเป็นว่า “ทั่ง” ที่ว่าฝนยาก “กล้วย” ยังฝนยากกว่าหลายเท่าเสียอีก
อีกเรื่องคือ The Lost Symbol ที่พอเห็นชื่อพี่ Dan Brown ก็ไม่ต้องดูชื่อเรื่องกันละ สอยไปจ่ายเงินแบบไม่ต้องคิด ชอบผลงานแดน บราวน์มากกกกกกกกกก เขียนแต่ละเรื่องสมจริงได้อีก บีบคั้นอารมณ์ได้อีก บีบตังหนูมากได้อีกเลยด้วย (พึ่งเห็นว่าหนังสือแดนออกมาหลายเล่มมากอ่ะ โอ้ยอ่านไม่ทัน)
เอ่อ อีกซักสองเรื่องละกัน
ซื้อและอ่านมาซักพักแล้วแหละ สูตรเสน่หานี่ชอบละครมาก และคิดว่าชอบเวอร์ชั่นละครมากกว่าด้วย ส่วนค่าของหัวใจนี่ยังไม่เท่าไหร่ แต่ถือว่าอ่านสนุก ไม่เสียเวลาใช้ได้ แต่คิดว่าถ้าเป็นนิยายรักคงชอบแนวข้างบนๆมากกว่าแล้วล่ะ หรือไม่ก็อ่านแนวสืบสวน ฆาตรกรรม หรือนิยายของแดน บราวน์เลย หรือก็เป็นแนวคุณวิชัย หลุดโลกไปเลย 555
เห้อ กำลังอารมณ์ค้างจากฟ้าจรดทรายอ่ะะะะะะ อยากอ่านอะไรโรแมนติกๆ ตอนแรกกะจะอ่านในฝัน ปรากฏว่าพี่สปอยหมดทั้งเรื่องแล้ว โอ้ย พระเอกตายอีกไม่ไหวอ่ะ จิตใจหนูบอบช้ำเกินไป T T
อ้อออ เห็น AVATAR วางขายแล้วแทบกริ๊ด! เห็นราคาแล้วก็กริ๊ดเหมือนกัน! เงินกุหมดกับหนังสือหมดเลยนี่หว่า ยังไงก็อยากซื้อ แค่เห็นกล่องก็หิวแล้ว สวยมากๆ คงต้องสละแบ้งค์พันอีกจนได้ ชีวิตมันเศร้านะ = =
สุดท้าย ใกล้เปิดเทอมแล้ว ชิบหาย โครงงานวิทย์คงต้องรีบปั่นกันละ แถมยังไม่ได้ฟิตฟิสิกส์เลย เซ็งว่ะ
ป.ล. เอนทรี่นี้ยำมากๆ
