สอบเสร็จแล้ว
ปิดเทอมแล้ว
.
.
ก็ดีแล้วนี่…
ทั้งๆที่เหนื่อยสาดสุดๆกับเทอมนี้ อะไรที่ไม่คิดว่าจะเจอ…ก็เจอ จัดมาอย่างหนัก
.
.
แต่
มันโหวงๆว่ะ…
ไม่มีวันไหนที่กลับบ้านแล้วไม่มีของฝากจากรร.
ตั้งแต่ต้นเทอม นึกๆดูแล้วแทบจะไม่ได้หยุดพักเลย
พีคสุดๆคือเดือนสิงหาเลือด เดือนนี้แทบจะไม่เป็นคน สภาพรุงรังเหมือนแบกอะไรไว้บนเหนียง
ต่อเนื่องถึงเดือนกันยา…และแล้วชีวิตม.ปลายครึ่งแรกก็มาจบลงที่ตุลา
.
.
ทีนี้
กูจะทำอะไรดีวะเนี่ย
พรุ่งนี้ไม่มีสอบอะไรใช่มั้ยวะ…ห๊ะ? ไม่มี๊!?
ไม่ต้องท่องฮอร์โมน? ไม่ต้องท่องสูตรยาวสามวาสองศอก? ไม่ต้องพกกระดาษทดหนาเป็นปึกไปทุกหนทุกแห่ง?
.
มันมีอะไรหายไปด้วยว่ะ
อะไรที่ถึงจะรำคาญแต่ไม่รู้เพราะชินรึเปล่า สุดท้ายต้องยอมรับว่ามันเป็นส่วนหนึ่งของชีวิตเราไปแล้ว
นั่นแหละปัญหา…พอโดนบีบอยู่ตรงกลาง ต้องทำตัวเหมือนกับเอาสองสีตรงข้ามกันมาผสมกัน …แต่ยังหาความกลมกลืนไม่ได้
สีสุดท้ายเลยกลายเป็นสีขี้ซะงั้น
อ้าว เชี่ย
